انتظار

دردها در درونم خفته بودند 

                   همه تو را فریاد مي زدند 

                                     همه تو را مي خواندند   

پاسخ نمي آمد

               حرفی نمي زدی

 من منتظر

          نگاهم به در دوخته  

                              نگاه

                                  انتظار  

                                        دلهره   

مي آيي  یا ...    

            چه مي گویم؟

                    تو حتی پیامی ندادی 

                               چگونه بود

                                       چگونه 

آیا من خطايي بزرگ کرده ام

                      كه تو حتی جوابم را نمي گويي

                                         آن خطا چه بوده كه مرا مستوجب

                                                            چنین دردهايي کرده 

 باید مي کشیدم 

              باید مي سوختم 

                         باید مي ساختم  

 باید دردها را با عمق وجود مي شناختم 

                    اینها همه الطاف تو بود 

                                 درد تو درد نیست 

                                             درمان من است

انتظار به پای تو 

                سوختن و ساختن

                             همه محبت توست

مرا آبدیده مي پسندی

                 مرا لایق دانستی

                             تا رنج بشریت را با عمق وجود درك کنم  

                                        تا بلکه روزی حلٌال تمام دردهای بشری باشم 

              به امید آمدن منجي مي نشينم

                              او مي آید و من تا آن زمان

                           فولاد آب دیده خواهم گشت               

                                                           مریم