انتظار

دردها در درونم خفته بودند 

                   همه تو را فریاد مي زدند 

                                     همه تو را مي خواندند   

پاسخ نمي آمد

               حرفی نمي زدی

 من منتظر

          نگاهم به در دوخته  

                              نگاه

                                  انتظار  

                                        دلهره   

مي آيي  یا ...    

            چه مي گویم؟

                    تو حتی پیامی ندادی 

                               چگونه بود

                                       چگونه 

آیا من خطايي بزرگ کرده ام

                      كه تو حتی جوابم را نمي گويي

                                         آن خطا چه بوده كه مرا مستوجب

                                                            چنین دردهايي کرده 

 باید مي کشیدم 

              باید مي سوختم 

                         باید مي ساختم  

 باید دردها را با عمق وجود مي شناختم 

                    اینها همه الطاف تو بود 

                                 درد تو درد نیست 

                                             درمان من است

انتظار به پای تو 

                سوختن و ساختن

                             همه محبت توست

مرا آبدیده مي پسندی

                 مرا لایق دانستی

                             تا رنج بشریت را با عمق وجود درك کنم  

                                        تا بلکه روزی حلٌال تمام دردهای بشری باشم 

              به امید آمدن منجي مي نشينم

                              او مي آید و من تا آن زمان

                           فولاد آب دیده خواهم گشت               

                                                           مریم

دل بی تو نمی خواهم

 سرايم خيس و باراني زدم درهاي ايماني

 بگفتند كيست در پشتش منم اي يار طوفاني

 كلام  شعر من يارب ز تو قوت بگيرد تا ابد در راه انساني

 جهانم خيس و باراني غمم همچون كه طوفاني

 به فريادم برس از دور تو اي معشوق ايماني

 كلامم شعر نا همگون درونم اشك و طوفاني

 سرير عشق را ديگرنمي بينم مگر آني

 عسل دردم شنو دردم كه رفت از دست انساني

 عسل ديدم در آغوشت نشسته آن كه مي داني

 قلم همدم شده با من عسل ديگر شدم فاني

 كجايي اي نفس برده كجايي يار طوفاني

 كنار كوچه بازارم روم و خود نمي دانم

 كجا هستم كجا بودم نمي دانم نمي دانم

 فقط من مست ومدهوشم دگر چيزي نمي دانم

 فقط مخمور مخمورم دگر چيزي نمي فهمم

 كجايي يار دلدارم فراقت را نمي فهمم

 نمي فهمم چرا بايد نباشي من نمي فهمم

 قلم قدرت ندارد تا نويسد من نمي دانم

 كلامم سرد و تاريك است نبودت را نمي خواهم

 دو چشمان اشك را ريزند فراقت را نمي خواهم

 سرايم باش آبي باش نبودت را نمي خواهم

 گلم هرگز فراقت را فراقت را نمي خواهم

 سرير عشق خالي ماند سريرم را نمي خواهم

 قلم از هجر مي گويد قلم را هم نمي خواهم

 دلم غمگين و افسرده دل بي تو نمي خواهم

 عسل  رفته و اينجا نيست عسل را هم نمي خواهم

 تو رفتي از كفم ديگر جهان را هم نمي خواهم

 و كاش از بين اين خواهش رسد من مرگ مي خواهم

 لطفا به احترام مریم شعرو کپی نکنید

ما از کدوم دسته ایم؟