عروسی لیلا

لیلا جان با اسمت وبلاگم بوی بهار گرفت

لیلا جان و محمد آقا پیوندتون مبارک

صد هزار سال کنار هم خوشبخت باشید

خلیج فارس

رای به خلیج فارس

http://www.petitiononline.com/sos02082/petition-sign.html 

  چو ایران نباشد تن من مباد

  بدین مرزوبوم زنده یک تن مباد

انتظار

دردها در درونم خفته بودند 

                   همه تو را فریاد مي زدند 

                                     همه تو را مي خواندند   

پاسخ نمي آمد

               حرفی نمي زدی

 من منتظر

          نگاهم به در دوخته  

                              نگاه

                                  انتظار  

                                        دلهره   

مي آيي  یا ...    

            چه مي گویم؟

                    تو حتی پیامی ندادی 

                               چگونه بود

                                       چگونه 

آیا من خطايي بزرگ کرده ام

                      كه تو حتی جوابم را نمي گويي

                                         آن خطا چه بوده كه مرا مستوجب

                                                            چنین دردهايي کرده 

 باید مي کشیدم 

              باید مي سوختم 

                         باید مي ساختم  

 باید دردها را با عمق وجود مي شناختم 

                    اینها همه الطاف تو بود 

                                 درد تو درد نیست 

                                             درمان من است

انتظار به پای تو 

                سوختن و ساختن

                             همه محبت توست

مرا آبدیده مي پسندی

                 مرا لایق دانستی

                             تا رنج بشریت را با عمق وجود درك کنم  

                                        تا بلکه روزی حلٌال تمام دردهای بشری باشم 

              به امید آمدن منجي مي نشينم

                              او مي آید و من تا آن زمان

                           فولاد آب دیده خواهم گشت               

                                                           مریم

دل بی تو نمی خواهم

 سرايم خيس و باراني زدم درهاي ايماني

 بگفتند كيست در پشتش منم اي يار طوفاني

 كلام  شعر من يارب ز تو قوت بگيرد تا ابد در راه انساني

 جهانم خيس و باراني غمم همچون كه طوفاني

 به فريادم برس از دور تو اي معشوق ايماني

 كلامم شعر نا همگون درونم اشك و طوفاني

 سرير عشق را ديگرنمي بينم مگر آني

 عسل دردم شنو دردم كه رفت از دست انساني

 عسل ديدم در آغوشت نشسته آن كه مي داني

 قلم همدم شده با من عسل ديگر شدم فاني

 كجايي اي نفس برده كجايي يار طوفاني

 كنار كوچه بازارم روم و خود نمي دانم

 كجا هستم كجا بودم نمي دانم نمي دانم

 فقط من مست ومدهوشم دگر چيزي نمي دانم

 فقط مخمور مخمورم دگر چيزي نمي فهمم

 كجايي يار دلدارم فراقت را نمي فهمم

 نمي فهمم چرا بايد نباشي من نمي فهمم

 قلم قدرت ندارد تا نويسد من نمي دانم

 كلامم سرد و تاريك است نبودت را نمي خواهم

 دو چشمان اشك را ريزند فراقت را نمي خواهم

 سرايم باش آبي باش نبودت را نمي خواهم

 گلم هرگز فراقت را فراقت را نمي خواهم

 سرير عشق خالي ماند سريرم را نمي خواهم

 قلم از هجر مي گويد قلم را هم نمي خواهم

 دلم غمگين و افسرده دل بي تو نمي خواهم

 عسل  رفته و اينجا نيست عسل را هم نمي خواهم

 تو رفتي از كفم ديگر جهان را هم نمي خواهم

 و كاش از بين اين خواهش رسد من مرگ مي خواهم

 لطفا به احترام مریم شعرو کپی نکنید

ما از کدوم دسته ایم؟

باورم هرگز نمی شد

تقدیم به خانم شفیعی معلم دلسوز و مهربانم

گفته بودم گفته بودم

یاس را نا خوانده بودم

این همان روز دگر بود

وحشت از آن کرده بودم

گفته بود وگفته بودم

کاش یک ناخوانده بودم

گفت خواهی رفت مریم

گفتم هرگز هست بر من

عهدی و پیمان رودی

خوانده ی درد ودودی

با سکوت مهربانش

گفت بر من گفت برمن

ای که خفتی خواب رفته

هست بر تو رفتن تو

باورم هرگز نمی شد

من تو را تنها گذارم

او به من می گفت کم کم

می روم یک روز من هم

باورت می شد تو آیا

روزی از تو دور گردم

غصه دارم باورم کن

من نمی دانم نمی خواهم

و تو نگذار و تو نگذار که من اینک

بدون تو در این یک دم

و هر لحظه وهر ساعت

و یک یک دم

بمانم نه نگو بر من

سکوت وغصه در چشمان مریم ساکت وسرد است

و یک حلقه میان آنها درونش اشک وپر درد است

و یک بغضی که اینک در همین دم داشت کم کم باز می شد با گریه ی من

چرا؟

شاید چرا کمتر بگویم باز از مریم

چرا را چهار بار دیگر هم می گویم ای مریم

چرا رفتی؟چرا ماندی؟چرا این دم ؟چرا هر دم؟

  لطفا به احترام مریم شعرو کپی نکنید 

نامه اي به خدا